Parent Problems #4

Het is alweer even geleden dat ik een Parent Problems blog schreef. Dat ik hier niet aan toe kwam heeft ongetwijfeld iets te maken met het feit dat Oscar in vier weken, even zoveel tanden kreeg en als een plakbandje aan mij vastgeplakt zat, terwijl ik ondertussen een huishouden en bedrijfje draaiende probeer te houden. Maar het is zover! Lees hieronder welke dingen mij bezighielden de laatste tijd.

Not so #fitmom

Waar ik mij in de vorige Parent Problems nog vertwijfeld afvroeg hoe ouders het voor elkaar krijgen om ergens in de chaos van het leven nog tijd (en vooral zin) te vinden om te sporten, is het me afgelopen maanden eindelijk gelukt om mijn sportkleding daadwerkelijk eens te dragen tijdens het sporten, in plaats van op de bank!

Een lieve buurvrouw nodigde mij uit om mee te gaan naar de bootcamp die elke maandagavond hier in ons kleine dorpje georganiseerd wordt. Met frisse tegenzin had ik mij in mijn sportkleding gehesen (nee, niet liegen, ik liep er gewoon al de hele dag in rond) en na vriendelijke begroetingen begon de warming up, die bestond uit een paar rondjes rennen om het veld. Ik ging enthousiast van start, maar in mijn hoofd ging het ongeveer zo;

“Ok, ik weet dat het lang geleden is dat ik moest rennen, maar zo hoort het toch niet te voelen? Waarom voelt het alsof mijn kont los aan mijn lijf zit en later volgt dan de rest van mijn lichaam? En wat is er met mijn borsten aan de hand? Ik voel me 80 jaar oud. Horen mijn longen zo te branden? Is dit nog maar de warming-up? Oh My Freaking God. Ik. Ga. Dood.”

Toen ik een kwartier later was bijgekomen van de warming-up, volgend er jumping jacks en piste ik zowat in mijn broek (die bekkenbodem is toch niet meer wat het geweest is, zucht) en dat is in het kort de samenvatting van de eerste keer sporten na de bevalling.
Maaaaaar, de eerste keer sporten (en inmiddels de tweede, derde en vierde keer) is achter de rug!

PeePee

Ik, en met mij vele andere moeders, heb dus zo nu en dan (zoals bij een jumping jack) wel eens moeite om mijn plas op te houden. Dat is nou eenmaal vaak een consequentie van het uitpersen van een mini-mensje, zeker als dit op kunstmatige wijze is gebeurd, zoals met een vacuümpomp.
Het gebeurt ook weleens tijdens het niezen, de slappe lach of bij het tillen van iets zwaars.
Op zich helemaal niet ernstig en met bekkenbodem oefeningen valt er veel te winnen. Maar toch voel ik mij soms wat onzeker over die paar druppies. Dit vertelde ik aan mijn liefste.
En zoals altijd kwam hij met een reactie die ik totaal niet had verwacht, maar waar ik veel aan heb. Hij zei het volgende;

“Liefje, maak je geen zorgen. Is het je wel eens opgevallen dat er bij een urinoir nooit toiletpapier hangt? En van alleen een beetje schudden wordt ie echt niet helemaal droog.  Denk je dat mannen zich ook maar een seconde druk maken over een beetje pis in hun boxershort? Denk daar meer eens over na.”

Na deze nuchtere openbaring voelde ik mij meteen een stuk beter! Daarom deel ik hem graag met jullie!
Als miljoenen mannen niet eens nadenken over een beetje pis, dan hoeven vrouwen zich daar ook niet onzeker over te voelen, toch?

Buggy Bashing

Kleine baby’tjes worden groot, dus werd het tijd om de kinderwagen om te wisselen voor een buggy. Wat van te voren niet verteld wordt, is dat je voor het in elkaar zetten/inklappen van een buggy minstens een raketgeleerde zijn. Zelfs mijn lief, die toch een uitstekend ruimtelijk inzicht heeft, had er best wel moeite mee. Uiteindelijk hebben we een filmpje gevonden dat we drie keer moesten bekijken voordat we doorhadden hoe het nou moest. What sorcery is this?

Het niet in elkaar of uit elkaar krijgen van een buggy roept een soort primitieve agressie op die onmogelijk in te houden is. Helemaal als ondertussen een krijsend kind aan je been hangt. Een aantal tips:

  • Grof geweld voelt misschien lekker, maar is niet bevorderlijk. De kans is groot dat je iets stuk maakt en het vervloekte ding nooit meer in of uit elkaar kunt krijgen.
  • Denk om je vingers. Een buggy lijkt wel zo gemaakt dat je ongeveer 80% kans hebt op een knijp of bloedblaar.
  • Voor je je hele vloekrepertoire de revue hebt laten passeren tijdens deze struggle is het verstandig eerst te kijken of je buggy eigenlijk wel achter in je auto past. Bij mij niet dus.
  • Kalmte alleen kan u redden.

Ieniemini

Voor de mensen die mijn blogs lezen, maar mij niet persoonlijk kennen, ik ben nogal klein van stuk. Om exact te zijn 154 centimeters. Nou ben ik al mijn hele leven een ukkie en daar heb ik doorgaans helemaal geen moeite mee. Het enige wat ik soms lastig vind:

  • Een passende broek vinden (makkelijk op te lossen door meestal jurkjes te dragen)
  • Passende schoenen vinden (maat 33/34, dus kom vaak op de kinderafdeling terecht)
  • Boodschappen van de bovenste plank pakken in de supermarkt (boodschappen doen wordt een soort apenkooien, gewoon in de stellages klimmen : ))

Maar het moederschap brengt voor een kleintje zoals ik toch weer nieuwe uitdagingen met zich mee. Neem bijvoorbeeld zo’n maxi-cosi. In de armen van mijn lief is het een klein handzaam dingetje, maar als ik hem vast heb is hij ineens enorm en super-onhandig om te tillen, zonder de baby compleet door elkaar te rammelen.

Of het in en uit bed en de box tillen. Eigenlijk moet ik een opstapje hebben zodat ik mijn rug niet zowat breek, maar dat is natuurlijk ook vragen om ongelukken, dus hang ik over de rand om mijn kind te grijpen en slinger ik weer terug, net een grijpmachine op de kermis of een orang-oetan.

Maar laatst voelde ik mij voor het eerst echt beperkt vanwege mijn geringe lengte. Het was een prachtige lentedag en ik had mij er al de hele week op verheugd om voor ’t eerst een fietstochtje te maken met Oscar in het fietsstoeltje. Lex had het stoeltje vakkundig op mijn stuur vastgeschroefd. Oscar zat er blij en vol verwachting in. En toen…bleek ik geen kant op te kunnen.

Omdat ik zo klein ben moet ik op de trappers gaan staan voor ik op het zadel kan gaan zitten. Maar als er een fietsstoeltje aan je stuur hangt is daar helemaal geen ruimte voor, tenzij je een of ander slangenmens bent.

Ik kon wel janken! De papa zwaait natuurlijk zijn lange been zo over het zadel heen en fietst weg. Teleurgesteld heb ik google erbij gehaald. Dit probleem moeten meer mensen hebben en toch fietst iedereen.

De oplossing was uiteindelijk kinderlijk eenvoudig. Met de pin-up maak je van je gewone fiets heel gemakkelijk een mama-fiets. Al zat nu het zadel weer te hoog en kreeg ik een zere kont, dus moest er nog een stukje afgeslepen worden…

Groundhog day

Kinderen houden van herhaling. Heel. Erg. Veel. Herhaling.
Dit heeft als gevolg dat ik soms het gevoel heb dezelfde dag steeds opnieuw te leven en daardoor verlies ik alle besef van datum of tijd. Dit doet ook iets met je hersenen.

Waar je hersenen tijdens de zwangerschap letterlijk verweken, lijkt er soms tijdelijk ook zoiets te gebeuren als je te lang achter elkaar alleen maar bezig bent met je baby/dreumes.
Zo begreep ik onlangs niet waarom de onderkant van de bakvorm maar niet bleef zitten, terwijl ik de rand gewoon verkeerd om had. En dan toch gewoon zo proberen een spinazietaart te maken.

Wanneer mijn lief dan ’s middags thuiskomt en ik hem alleen nog maar een beetje glazig aankijk weet ik: tijd om iets voor mezelf te gaan doen, voor ik helemaal doordraai.

Katten en kinderen

Voor ik de mama van Oscar werd, was ik al bijna tien jaar een poezenmoeder. De laatste tijd kom ik erachter dat er best veel overeenkomsten zijn tussen katten en kinderen.

  • Ze molesteren je meubilair
    De katten krabben de bank stuk – Oscar knaagt aan alle meubels
  • Je kunt niks uit een keukenkastje pakken om stiekem tussendoor op te eten, want dan staan ze meteen in de keuken.
  • Als je ze niet op tijd eten geeft worden ze ontzettend irritant.
  • Ze willen altijd bovenop je zitten op een moment dat het jou totaal niet goed uitkomt.
  • Als je ze per ongeluk wakker maakt worden ze pislink.
  • Ze willen altijd mee naar de wc.
  • Je kunt een kapitaal uitgeven aan kattenspeeltjes/babyspeelgoed maar ze spelen uiteindelijk liever met de verpakking.

Wat je precies met deze informatie moet weet ik ook niet, maar ik vond het gewoon opvallend.

Rustaaagh

Ik beschouwde mijzelf altijd als een heel kalm en geduldig persoon. Inmiddels ben ik erachter gekomen dat er verschillende soorten geduld zijn, en dat ik niet over alle soorten beschik.

Ik ben namelijk heel zen als het gaat om het uitpluizen van een compleet archief, wachten in een rij of wanneer ik achter een slome slak rijd in het verkeer. Maar als je een kind krijgt moet je zowat over het geduld van een Tibetaanse monnik beschikken, want alles duurt laaaaaaang.

Dat begint al in de ochtend bij het ontbijt, want natuurlijk wil je kleine frummel het liefst zelf zijn in stukjes gesneden brood eten en wil je dat als ouder ook stimuleren. Maar OMG wat duurt dat lang! En vervolgens ben je ook nog een eeuwigheid bezig met het opruimen van de enorme ravage die het oplevert. Hagelslag tot op het plafond.
Daarna komt het aankleedmoment. Stel je eens voor dat je een hyperactieve octopus rolschaatsen probeert aan te trekken. Dan krijg je een beetje een idee hoe het is om een dreumes kleren aan te trekken.

Voordat je overigens de deur uit bent moet je er eerst voor zorgen dat je alles bij je hebt wat je kleine wonder misschien nodig zou kunnen hebben. En, alsof hij het erom doet, wanneer je hem net in de maxi cosi wilt zetten, ruik je dat er een code bruin is.

Ondanks dat bijna alle dagelijkse handelingen drie keer zo lang lijken te duren, gaat de tijd verschrikkelijk snel voorbij. Os is inmiddels geen baby meer maar een prachtige, ondeugende dreumes.
Dit brengt weer allerlei andere uitdagingen met zich mee, waar ik mij ongetwijfeld ook weer over ga verwonderen, dus tot de volgende Parent Problems!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s