Parent Problems #3

Daar zijn we weer, in de wondere wereld van het ouderschap. Wil je weten wat mij de laatste tijd bezig heeft gehouden? Lees dan vooral verder.

1.Haarbal

Er was een tijd, voor ik mijn lief leerde kennen, dat ik dacht dat ik langzamerhand zou veranderen in het gekke kattenvrouwtje. Het resultaat is dat we nu twee enigszins verwende en onaangepaste katten hebben, die niet alleen moeten wennen aan het feit dat ze minder aandacht krijgen (want dat is nou eenmaal onvermijdelijk, ook al doe je je best) maar ook aan het feit dat er een ondeugend jochie achter hen aan tijgert terwijl hij oorverdovend gilt, in de hoop dat hij een staart of een flinke hap haar in zijn plakkerige klauwtjes krijgt (die hij vervolgens in zijn mond steekt).

Waar ik mij over verbaas is dat hij nog geen haarballen ophoest of uit poept. Want laten we eerlijk zijn, ik ben niet echt een hele fanatieke huisvrouw, dus soms schuift hij als een levende Swiffer over de vloer. Het komt dan ook regelmatig voor dat ik hem van de grond til en denk; ‘Oh ja, stofzuigen.’

2. Snotjandulleme

Een van de dingen waar ik mij van bewust ben geworden sinds ik moeder ben, is de exorbitante hoeveelheid scheldwoorden die er op dagelijkse basis uit mijn mond komen. De geslachtsdelen en religieuze verwensingen vliegen je om de oren. Ik denk zelf dat het toegenomen aantal scheldwoorden te herleiden is naar het chronische slaapgebrek dat bij het ouderschap hoort. Het bleek in ieder geval nog een behoorlijke uitdaging om het een beetje onder controle te krijgen. Ik zie al helemaal voor me dat ik straks in het babyboek moet noteren dat zijn eerste woord ‘kakzooi’ of gvd was. (Inmiddels heeft hij gelukkig zowel mama als papa gezegd. En Dikkie Dik. Fieuw)

3. #Fitmom

Op Instagram vind je miljoenen foto’s van super fitte moeders. En de filmpjes van mama’s die hun kind gebruiken als een soort fitness of yoga attribuut zijn ook niet te tellen. Voordat ik een kind kreeg vroeg ik me altijd al af waar die mensen de tijd en energie vandaan halen, maar nu begrijp ik daar helemaal niets meer van.
Want hoewel ik dit jaar ongeveer 75% van de tijd in sportkleding heb rondgelopen, is er van sporten nog bar weinig terecht gekomen. (Ik vraag me wel eens af wat de uitvinders van de joggingbroek en yogapants ervan vinden dat deze het grootste gedeelte van de tijd gedragen worden door luiwammesen die helemaal geen ene reet aan het uitvoeren zijn).

Het scheelt dat je door het continu rond slepen van een beweeglijke baby van 7 kilo, het om de 18 seconden opstaan om hem bij de kattenbrokjes/uit de plantenbakken/bij de gitaren weg te halen, en het uitvoeren van huishoudelijke taken met een baby aan je lijf vastgegespt, ook flink wat calorieën verbrandt. Wat in mijn geval ook handig is voor de slanke lijn, is het feit dat na 9 maanden mijn kont nog steeds niet helemaal hersteld is van de verwoestende bevalling, en ik opnieuw aan de laxeermiddelen mag. Jottum.

4. Er niet vies van zijn

Ken je dat nog van vroeger? Dat je een boterham met pindakaas had gegeten en dat je moeder dan aan haar vingers likte om daar vervolgens jouw gezicht mee schoon te poetsen?
Er zijn van die moeders die nergens vies van zijn. Die hun kroost als een moederleeuwin rustig van top tot teen schoon lebberen. Huppakee hele knuistjes in de mond en schoooooon.

Ik heb dat dus niet. Tuurlijk, het is mijn vlees en bloed, en ik vind het helemaal niet erg om zijn luiers te verschonen. Maar ons aapie sabbelt heel fanatiek op zijn vingers, waarna hij vervolgens continu met zijn vochtige, plakkerige klauwtjes aan je gezicht wil friemelen, of zijn kwijltengeltjes in jouw mond wil steken. En ik vind het heel lief als ik een hapje van zijn bekwijlde soepstengel mag. Uiteraard laat ik hem zo nu en dan zijn gang gaan en natuurlijk deel ik ook heus zijn soepstengel of rijstwafeltje wel. Maar GAT-VER-DAMME.

Ik heb zelfs gehoord dat er mensen zijn die, wanneer hun baby verkouden is en een verstopte neus heeft, het snot met hun mond uit het neusje zuigen. Wat bezielt die mensen, YUK! (dit is overigens ook nog eens volledig onnodig aangezien er neusreinigers bestaan waarmee je het er heel gemakkelijk uit krijgt (als je snel bent tenminste, lees verder…).

5. 10 seconds to self-destruct, 9,8,7,6…

Super onhandig, maar het blijkt dus dat er een self-destruct button in het neusje van je baby zit. Echt waar! Tenminste, zo reageert die van mij zodra je ook maar een beetje bij zijn reukorgaan in de buurt komt met een zakdoekje/snoetenpoetser/neusreiniger. De buren kunnen wel denken dat ik hem in de frituurpan heb gehangen. Het luchtalarm is er niks bij.

Een uitzondering is wanneer je doet alsof zijn (en jouw) neus een toeter is. Dan is het ineens heel grappig.

6. Invasie

Ik had me, voordat ik moeder werd, eigenlijk voorgenomen dat ons huis niet zou veranderen in een grote chaotisch speelruimte. Het zou gewoon een ‘volwassen mensen’ ruimte blijven waar je op je gemak een boek kunt lezen of een plaatje kun afspelen. Heel langzaam beginnen de primaire kleuren echter steeds meer te overheersen en breek je zo nu en dan je nek over het speelgoed. En hoe groter je baby wordt, hoe sneller en groter de puinhoop die hij kan creëren. Daarbij komt dat het meeste babyspeelgoed tegenwoordig voorzien is van allerlei toeters en bellen. Alles maakt hysterische ( en vreselijk irritante) geluiden, en heeft druk flikkerende lampjes.
En het dan vervolgens gek vinden dat kinderen druk worden.
De liedjes die door een computerstemmetje gezongen worden, kun je binnen een paar dagen helaas allemaal meezingen en loop je ook nog te neuriën als je baby al lang naar bed is. En in de avond schrik je je de pleuris als zo’n apparaat ineens uit zichzelf geluid begint te maken zonder dat er iemand aan zit. Creepy as hell!

Gelukkig zit er meestal ook een uit-knop op, en lijkt onze little dude toch de voorkeur te geven aan speelgoed zoals boekjes en puzzeltjes. Het zal wel in de genen zitten. Bovendien is het mooiste speelgoed vaak helemaal geen speelgoed. Denk aan kartonnen dozen, schoenen, je eigen handen en voeten, of de papa of mama. Het is dus helemaal niet echt nodig om een buttload aan speelgoed in huis te halen. Scheelt een hoop centjes.

7. Mama vs Papa

Vooropgesteld dat de papa van Oscar de allerliefste papa ter wereld is en ik me geen betere partner kan voorstellen, zijn er ook momenten dat ik hem wel kan wurgen. Het oneerlijkste vind ik dat hij elke nacht heerlijk in coma ligt en nooit wakker wordt, ook al gilt Oscar zo hard dat de ramen zowat uit elkaar spatten. Terwijl ik door twee dichte deuren wakker wordt van elk kreuntje. Natuurlijk zegt hij altijd dat ik hem gewoon wakker moet maken als ik te moe ben, maar dat doe ik toch meestal niet, want dan zijn we allebei wakker en dat slaat ook nergens op.

Het zal vast evolutionair bepaald zijn. Hij heeft geen borsten (gelukkig) en ik wel, dus heeft de natuur geregeld dat ik wakker wordt. En hij moet natuurlijk rusten om onze grot goed te kunnen beschermen en een hert neer te kunnen knuppelen of zoiets. Toch kan ik er soms pisnijdig van worden en moet ik zo nu en dan de neiging onderdrukken om hem een schop te geven als hij naast mij ligt te ronken terwijl ik weer eens wakker ben.

Ik geloof dat papa’s en mama’s sowieso anders reageren op een huilende baby. Waar de papa er totaal geen probleem mee heeft, krijg ik er zelf soms een brok van in mijn keel of kan ik de haren wel uit mijn hoofd trekken (schreeuwen in een kussen helpt ook). Elke vezel van mijn lijf schreeuwt dat ik mijn kind moet troosten, ook al is het in sommige gevallen juist verstandig om hem even te laten brullen of heb je er gewoon de kracht niet meer voor. Hoewel het soms gekmakend is, heeft het ook wel weer een voordeel dat de papa zijn hoofd altijd koel houdt, aangezien de mama soms juist iets te hysterisch is.

8. Kort pittig kapsel

Vroeger begreep ik niet zo goed waarom vrouwen vaak hun haar kort laten knippen nadat ze een kind hebben gekregen. Inmiddels begrijp ik het iets beter (al heb ik zelf geen knip plannen). Oscar is nu iets meer dan negen maanden en zodra ik hem uit zijn bedje heb getild heeft hij al een pluk haar te pakken waar hij dan uit alle macht aan trekt. Na de zwangerschap kakt je haar sowieso enorm in, en verlang je verdrietig terug naar de prachtige dos die je eerder door de hormonen had. Daarom zie je mij tegenwoordig bijna alleen nog maar met een paardenstaart of een slordige bun.

En het houdt niet op, niet vanzelf, want je krijgt ook regelmatig een mep of een vinger in je oog. Ook word je zo nu en dan gefishhooked, geschopt en gekrabt. Oh het is zo’n magische tijd : )

Gelukkig is je liefde voor zo’n mini Badr Hari zo groot dat een klein beetje mishandeling ook zo weer vergeten is. En voor je ’t weet is die ongecontroleerde motoriek verdwenen en krijg je een dikke knuffel of kus.

Meer? Lees hier Parent Problems #2

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s