Parent Problems

Op veler verzoek schreef ik toch een vervolg op de Preggo Problems.
Hier een kort eerste overzicht van de dingen die mij het meeste zijn bijgebleven/in shock brachten na het krijgen van een kind, oftewel; Parent Problems. We duiken er meteen goed in!

 

  1. Dit komt nooooit meer goed

Dat je vagien het zwaar te verduren krijgt tijdens een bevalling weet iedereen. Maar wat voor mij echt als een shock kwam, is dat je na de bevalling ook het gevoel hebt dat er een illegale lawinepijl is afgegaan in je kont, en dat de eerste keer poepen na de bevalling (bijna) nog enger is dan de bevalling zelf en eigenlijk ook weer een soort bevalling op zich is. giphy
Als je nog nooit aambeien hebt gehad dan schrik je je helemaal de tyfus van de staat van je poeperd. Zitten is in het begin dan ook echt niet tof of zeg maar gerust onmogelijk.
Hoe moet dit ooit weer goed komen?, vroeg ik mij de eerste weken ongerust af. De enige reden dat ik niet volledig in paniek raakte was te danken aan de wijze (oudere) vrouwen in mijn omgeving die mij steeds maar weer op het hart drukten dat het écht weer goed zou komen. En dat was ook zo. Pfieuw.

2. Say Whut?

Wat ik ook zo gek vond na een bevalling in het ziekenhuis, is dat je (in mijn geval na 24 uur) de baby gewoon mee naar huis mag nemen, No Questions Asked. Dat jij (het warhoofd dat er om bekend staat dingen bovenop de auto neer te leggen en vervolgens weg te rijden) en je partner (die regelmatig in zijn onderbroek door de woonkamer rent terwijl hij luid roept ‘Ik ken kung fu’) zonder enige test van competentie dus gewoon naar huis gaan met een gloednieuw, super kwetsbaar en volledig afhankelijk mensje. Zo gek.

giphy1

    3. Wat nou roze wolk

In de prachtig opgeflufte, gefotoshopte en gefilterde wereld waar we tegenwoordig in leven wordt ook de komst van een kindje vaak geromantiseerd. De zogenaamde roze wolk ontbreekt echter in de praktijk bij het grootste gedeelte van de vrouwen of is in sommige gevallen (zoals bij mij) eerder een vies duif grijzig wolkendek dat over alles heen hangt. De eerste dagen waggel je sowieso in een waas van hormonen en slaapgebrek door je huis, als je je bed überhaupt al uit kunt komen. Het is dus ook niet per definitie zo dat je meteen een overweldigend gevoel van liefde zoals je nog nooooit eerder hebt ervaren over je heen voelt spoelen ten aanzien van je pasgeboren wurm. Ik had eerder gedachtes zoals,’Oh god, wat hebben we gedaan, we hadden zo’n leuk leven!’ en, ‘Ik vind mijn kind helemaal niet leuk, ik vind er geen zak aan, ik ben de slechtste moeder ter wereld,’ of, ‘Houd nou je kop eens te janken, rotzak!’
Ook dit gaat (meestal) gewoon weer over. Een baby heeft vooral in de eerste drie maanden een enorme impact op je leven en dat vergt nou eenmaal wat omschakeling en dat heeft even tijd nodig. Wat me bij het volgende punt brengt.

4. Slaap is het allerfijnste ter wereld

Totdat je baby doorslaapt (lees; langer dan vijf à zes uur achter elkaar slaapt, dus dat betekent niet dat je lekker kunt uitslapen en de baby om een uur of half twaalf met een kopje koffie naast je bed staat) zul je helaas te maken krijgen met gebroken nachten. Ik en de Papa hebben in de eerste paar weken met onze Os meer ruzie met elkaar gemaakt dan in de volledige tijd dat we elkaar kennen. Wij konden tijdens deze veel te korte nachtjes hele gesprekken met elkaar voeren waar mijn lief zich de volgende dag helemaal niks meer van kon herinneren en waarin hij ook nog eens de grootste onzin uitkraamde omdat hij eigenlijk helemaal niet echt wakker was. Of het klassieke, ‘het is jouw beurt, nietes, de jouwe’.
Het is niet voor niks dat slaaponthouding als marteltechniek wordt ingezet. Slaapgebrek kan gekke dingen met je doen. Je wordt boos en gaat snel huilen (wat in de kraamtijd sowieso veel aan de orde is) en de simpelste handelingen worden ineens heel ingewikkeld (waren dat nou drie of vier schepjes melkpoeder?). Pas als je niet meer slaapt realiseer je je hoe heerlijk het is om een hele nacht ongestoord te kunnen pitten. En ben je ineens superblij als je vier uur achter elkaar in coma hebt gelegen. Overigens, als je eenmaal een beetje gewend bent aan de gebroken nachten (en dat went echt wel) dan zijn die nachtelijke voedingen uiteindelijk misschien wel de leukste. In de stilte en het duister van de nacht lijken jij en je baby heel eventjes de enige twee mensen op de wereld en kun je lekker verdrinken in elkaars ogen (als je ze open kunt houden).

giphy2

    5. Leeft ie nog?

Wat wel paradoxaal is, is dat zodra je baby wel besluit om zich stil te houden je ineens in paranoia modus schiet. Plotseling ben je ervan overtuigd dat hij dan vast dood is of bezig te stikken in zijn eigen kots en voel je een onbedwingbare drang om dit meteen te gaan controleren. Waarna je met ingehouden adem boven wieg/bedje hangt om te concluderen dat hij gewoon braaf ligt te slapen en je als een ninja weer terug naar je bed sluipt om exact hetzelfde een kwartier later opnieuw te doen, totdat je eindelijk gerust gesteld bent en net in slaap valt als hij besluit de longen uit zijn lijf te brullen.

    6. Boring

Niemand durft het hardop te zeggen maar baby’s, die pasgeboren baby’s die werkelijk niks anders kunnen dan slapen, huilen, eten, plassen, poepen en kotsen, zijn ongelofelijk, geestdodend SAAI. Natuurlijk, ze zijn ook schattig en vertederend en kijk nou toch die kleine vingertjes en nageltjes en blablabla. Jaja, helemaal waar, maar dat heb je op een gegeven moment ook wel gezien en dan begin je je toch af te vragen of het onethisch is om tijdens het voeden afleveringen van je favoriete serie te bingewatchen of op je telefoon je social media of het nieuws te checken. Ik zou zeggen gewoon lekker doen af en toe. Je kunt niet continu vervuld van liefde naar je kind kijken zonder een nek hernia op te lopen en je baby herinnert het zich toch niet later.

giphy4

    7. Nu even niet!

Zodra je vader of moeder wordt betekent dit vooral dat je een enorm stuk van je ‘alleen-tijd’ inlevert. Je denkt misschien, oh baby’s slapen toch om de haverklap, en dat is ook wel zo. Ze doen veel dutjes. Maar die zijn ook zo weer voorbij. Het lijkt wel alsof je, zodra je baby gaat slapen, in een soort vreemde Science Fiction-achtige tijdsversnelling terecht komt. Want zodra je de vaatwasser hebt uitgepakt, eindelijk je haar hebt gekamd en je tanden gepoetst (om half twee in de middag) en net met je laptop wilt gaan zitten om eindelijk eens iets te schrijven (als je hersenen mee willen werken), is er ineens een uur of twee voorbij en hoor je dat je baby wakker is geworden en honger heeft.
Je krijgt ook ineens meer waardering voor zaken die je vroeger als vanzelfsprekend zag of die je misschien wel vervelend vond, zoals alleen naar de supermarkt gaan (Hoera!) of alleen in de auto hard meezingen met je favoriete liedjes (tranen van geluk!) of alleen ongestoord een half uur onder de douche staan!
En op de een of andere manier moet je baby ook steeds iets van je op het moment dat het eigenlijk jouw tijd is om wat te eten, waardoor je te lang niks eet of snel een eierkoek naar binnen propt en daardoor heel erg zin krijgt in ongezonde dingen.

giphy3

     8. Told you so

Ik zal niet zeggen dat alle clichés waar zijn (de bevalling vergeten zodra je je kind in je armen hebt…euhm….nou, NEE) maar wat zeer zeker wel waar is, is dat het het allemaal waard is. Vooral de eerste maanden zijn even doorbuffelen maar elke ochtend als Oscar mij met zijn stralende glimlach begroet vindt er een mini explosie plaats in mijn hart en begin ik de dag zelf ook met een grijns van oor tot oor. Ongeacht hoeveel slaap ik heb gehad.

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s