Stalking Stork

 

Zo’n maand of zes geleden was ik aan het rekenen, wat voor mij al een vrij unieke gewaarwording is want doorgaans schuw ik alles wat met getallen te maken heeft, en kwam ik tot een nogal angstaanjagende conclusie. Ik realiseerde mij namelijk dat, sinds ik en mijn geregistreerd partner een huis hebben gekocht, wij ineens over vijf slaapkamers beschikken. En hoewel het natuurlijk supervet is om die ruimtes op te vullen met flipperkasten, opnamestudio’s en complete bibliotheken, hebben wij deze aankoop ook wel een beetje gedaan met het idee dat we op een gegeven moment wel willen gaan voortplanten, als we daar überhaupt toe in staat zijn.

Want laten we eerlijk zijn, we zijn allebei niet altijd even zorgvuldig met ons lijf omgesprongen. “Mijn lichaam is een tempel, verkondigde mijn partner laatst triomfantelijk, waarop ik hem scheef aankeek en zei,”nooouuuu, misschien eerder een schuur ofzo.”

Anyhoe, naast het aantal kamers drong ook mijn leeftijd, waar ik me normaliter eigenlijk nauwelijks van bewust ben, ineens tot mij door. Vierendertig jaren klinkt uiteraard nog knetterjong, maar eieren hebben altijd een houdbaarheidsdatum. En je wilt natuurlijk wel een leuk omeletje maken. Ik had dus ineens het gevoel dat de ‘Best before date’ rap dichterbij kwam.

Immers, eerst moet je nog stoppen met de pil. Dan ben je in een ideale wereld wel een paar maanden verder voordat je normale cyclus zichzelf hersteld en dán moet je nog raak schieten op het moment suprême én moet alles fysiek naar behoren werken. Dan kun je al wel jaren verder zijn en dan wil je er misschien nóg wel meer bij maken en begint het proces weer van voor af aan. Lichtelijk in de stress bedacht ik mij toen dus dat we er METEEN aan moesten beginnen.

Nadat ik mijn bevindingen gedeeld had met mijn partner, die heel even werd meegezogen in mijn hysterische paniekaanval maar zich al gauw wist te herpakken en zijn nuchtere, stabiele zelf werd, beaamde hij ook dat het misschien tijd was. Ik stopte dus met de pil en het gevolg was dat we uit pure angst elkaar anderhalve maand nauwelijks aanraakten.

Wat natuurlijk ook niet meehielp was dat mijn lichaam even volledig de kluts kwijt leek na meer dan vijftien jaar troep slikken, en ik mijn steun en toeverlaat ineens een stomme lul vond. Gelukkig raakt hij ook niet van zijn padje als ik zeg dat ik van hem (en mezelf) walg en weet hij mij er vervolgens van te overtuigen dat hier mijn hormoonhuishouding aan het woord is en onze relatie dus niet voorbij is.

Bekomen van de eerste schrik heb ik uiteraard de hulp ingeschakeld van mijn goede vriend, Google. Want ik weet natuurlijk wel wat van ‘the birds and the bees’, maar hoe het nou daadwerkelijk in elkaar steekt? Om dan maar te beginnen met ‘Hoe weet ik of ik ovuleer’. Ik kom erachter dat hier nog meer berekeningen bij komen kijken (Yuk) en dat je moet kijken of je ‘draden kunt trekken van je cervixslijm'(Wait Whut? YUK!!).

giphy

Hierop besluit ik om een app te downloaden die mijn cyclus bijhoudt en het verder maar gewoon los te laten en de natuur zijn gang te laten gaan. Ik stop met roken (ja, ik was weer begonnen na mijn vorige poging) en met drinken, maar besluit dat laatste toch maar weer op te pakken omdat het leven ook nog wel een beetje leuk moet blijven.

De rust en ons seksleven keert langzaam weer een beetje terug, we kunnen weer redelijk normaal doen en zitten in de achtertuin te barbecueën. Ik lig een beetje achterover in de tuin stoel en staar naar de strakblauwe lucht als ik ineens iets wonderlijks zie.

‘”Lex, zie je dat?”

“Wat?”

“Er cirkelt een ooievaar boven ons huis.”

“HOLY CRAP”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s