Being an adult

We zitten bij de hypotheekadviseur want we gaan een huis kopen. Onze adviseur Frank is een amicale, hyperactieve hypotheekman die ons razendsnel door verschillende computerschermen met informatie heen loodst. Hij informeert ons over allerlei mogelijke vervelende situaties, werkeloosheid, arbeidsongeschiktheid, overlijden, maar ik luister eigenlijk maar met een half oor want ik zit me druk te maken over iets veel belangrijkers. Mijn handtekening.

Als Frank namelijk straks uitgepraat is moet ik mijn handtekening onder een document zetten en ik weet eigenlijk niet meer wat mijn handtekening is. Being an adult is mostly just googling how to do stuff maar being an adult is ook je handtekening zetten onder belangrijke, officiële documenten.

Ik kijk naar het scherm waar allerlei getallen op verschijnen en knik begrijpend naar Frank terwijl ik het steeds warmer krijg. Wanneer heb ik mijn handtekening voor het laatst gezet? En wist ik het toen wel of deed ik maar gewoon wat?

Zoals met eigenlijk alles in mijn leven ben ik ook wat mijn handtekening betreft wispelturig en besluiteloos en daardoor heb ik er dus in de afgelopen zestien jaar tientallen gehad. De enige die ik me nu op dit moment kan herinneren is iets met een vlindertje. Maar ik herinner me ook dat ik mezelf ineens te volwassen vond voor een handtekening met een vlindertje en het dus weer anders moest. Mijn vriend maakt grappen met Frank en ik lach schaapachtig mee. Straks loopt onze hele hypotheek spaak omdat ik een ongeldige handtekening zet. Ok, pull yourself together woman! Je kunt dit. Frank schuift een mapje mijn kant op en wijst met een pen aan waar mijn handtekening moet komen.

‘Dames eerst’ ,zegt hij, en ik neem de pen van hem over.

De punt zweeft enkele centimeters boven het papier en ik voel mijn wangen gloeien. Let’s get this over with. Ik krabbel een klein, krullerig dingetje en laat mijn adem, die ik kennelijk de hele tijd ingehouden had, ontsnappen en kijk naar het resultaat. Helemaal niet gek.

‘Wat een bescheiden handtekening, je mag best wat meer ruimte innemen hoor’, Frank glimlacht me bemoedigend toe en ik realiseer me dat hij gelijk heeft. Niet alleen wat mijn handtekening betreft maar in mijn hele leven. Ik mag best wat meer ruimte innemen. En daarmee bedoel ik niet dat het oké is dat ik sinds de start van mijn relatie wat kilo’s ben aangekomen maar gewoon, ik mag er best zijn, in deze wereld. Of zoals mijn lief altijd zegt; ‘Vaak ben je te bang’.

Frank tikt nogmaals op het papier.

‘Hier nog eentje’.

Ik schrik me rot, nu moet ik precies hetzelfde krabbeltje reproduceren. Dit keer iets groter misschien? Ik krabbel nog een keer. Ze zijn niet identiek en ik kijk kennelijk bezorgd want Frank stelt mij gerust.

‘Bijna niemand kan twee identieke handtekeningen zetten, dus maak je niet druk. Hij wijst weer. ‘Hier de laatste’.

Die zet ik met meer overtuiging. Ik krijg er bijna plezier in. De meeste mensen oefenen hun handtekening op een kladblokje, ik doe het even op mijn hypotheekofferte. BAM.

We hebben een huis gekocht! Zo volwassen : )

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s