De Ongelukkige Gelukskoekjesschrijver

Soms dacht de gelukskoekjesschrijver hele dagen na over wat er op zijn grafsteen te lezen zou zijn als hij heenging. ‘Hier rust de gelukskoekjesschrijver, hij heeft het geluk zelf nooit gevonden’, dacht hij op de slechte dagen. ‘Geliefde geluksbrenger gelukkig gestorven’ dacht hij op de goede dagen. Vandaag was een slechte dag. Eigenlijk had hij al maanden alleen maar slechte dagen gehad. Dat vertaalde zich naar de teksten die hij schreef. ‘Zoek je geluk ergens anders’ , schreef hij dan, of, ‘het leven is een feest, maar niet iedereen is uitgenodigd’, of, als het echt een vreselijke dag was, ‘je zult de komende dagen diarree hebben.’

*

Het vak van gelukskoekjesschrijver was geen keuze geweest. Wat veel mensen niet weten is dat alle gelukskoekjes teksten door één en dezelfde man worden geschreven totdat hij dood gaat of zijn zoon het overneemt. Tevens wordt doorgaans ten onrechte gedacht dat het koekje zijn oorsprong in China vindt. Zijn grootvader had het gelukskoekje echter in eerste instantie helemaal niet bedoeld als gelukskoekje maar gebruikte de koekjes als geheim communicatiemiddel met zijn Joodse vriendinnetje tijdens de Tweede Wereldoorlog. Vanwege de beperkte schrijfruimte en het ontdekkingsgevaar schreef hij in raadselachtige zinnetjes om het hart van zijn meisje te verwarmen. Na de oorlog begon hij de koekjes als gelukskoekjes op kleine schaal te verkopen aan bakkerijen en kruidenierswinkels. Uiteraard begon het pas storm te lopen toen zijn zoon, de vader van de huidige gelukskoekjesschrijver, de verkoop aan Chinese restaurants startte.

Hoewel de handel in gelukskoekjes voor een aanzienlijke rijkdom had gezorgd, waardoor de gelukskoekjesschrijver zijn teksten kon schrijven vanuit een prachtig oud herenhuis, beschouwde hij het vak dat van vader op zoon werd overgegeven als een vloek. Geluk was namelijk in de levens van alle gelukskoekjesschrijvers ver te zoeken geweest.

Het vriendinnetje van zijn grootvader werd de dag voor de bevrijding vergast in een concentratiekamp. En toen hij opnieuw de liefde vond stierf zij tijdens de bevalling van zijn enige zoon. Na een leven vol liefdesverdriet vond hij zeer ongelukkig zijn einde toen hij een hoefijzer op zijn hoofd kreeg dat hij voor geluk boven de deur had gehangen.

En ook de vader van de gelukskoekjesschrijver was geen geluksvogel geweest. Hij liep zoveel blauwtjes dat hij in het Guinness Book of Records kwam en was pas na vele afwijzingen eindelijk getrouwd. Ook zij kregen een zoon, waarna zijn vrouw er vandoor was gegaan met de buurvrouw en hij alleen met zijn zoon achterbleef. De reden dat de gelukskoekjesschrijver de taak van zijn vader al vroeg over had moeten nemen was minstens zo onfortuinlijk geweest. Zijn vader verslikte zich in een gelukskoekje terwijl hij achter het stuur zat en reed tegen een boom. Dat was althans wat er in het politierapport stond. De gelukskoekjesschrijver had er andere ideeën over.

Een ander symptoom dat het beroep met zich meebracht was dat er door zowel zijn grootvader, vader als door hemzelf vooral in aforismen werd gesproken. Wat mogelijk verklaarde waarom de mannen in zijn familie enigszins moeite ondervonden in het contact maken met vrouwen. ‘Je weet pas wat je kan, als je het probeert’ was een favoriet van zijn opa. ‘Een sneeuwvlok in een lawine voelt zich nooit verantwoordelijk’ placht zijn vader altijd te zeggen. Zelf sprak hij eigenlijk nooit tegen vrouwen. Immers, ‘om geen kritiek te ontvangen, zeg niks, doe niks, wees niks.’ Hij was er ook van overtuigd dat vrouwen zijn erfelijke kans op onheil alleen maar zouden vergroten.

*

Hij zat aan zijn schrijftafel met zijn hoofd in zijn hand, en een groot glas whisky naast zijn elleboog, uit het raam te staren toen de deurbel ging. Omdat er eigenlijk nooit iemand bij hem op bezoek kwam bleef hij onbewogen zitten. Vast iemand die het verkeerde adres had. Maar een paar tellen later ging de bel opnieuw, nu wat langer en dringender. Zuchtend kwam hij overeind en sjokte door zijn woonkamer. De vloer was bezaaid met erotisch getinte comicbooks en legoblokjes waarvan hij er een pijnlijk onder zijn hak kreeg. Hij nam met twee treden de trap naar de voordeur en keek door het kijkgaatje. Er was niemand te zien en hij stond al op de derde trede toen de bel opnieuw ging. Hij rukte de voordeur open en zag een hele kleine Aziatische vrouw staan.

‘Goedemiddag meneer. Mijn naam is Leya en ik ben van het IOC. Zou ik even met u kunnen spreken?’

De gelukskoekjesschrijver vroeg zich vertwijfeld af wat iemand van het Internationaal Olympisch Comité nou met hem moest. Er was vast sprake van een persoonsverwisseling.

‘Het IOC?’stamelde hij.

‘Het Internationaal Orgaan voor Chinese restaurants’, verduidelijkte de vrouw, die bijzonder aantrekkelijk was, viel hem nu op. Ze keek hem rustig aan, met grote ogen zoals alleen prinsessen in animatiefilms hebben. Hij stond haar nog steeds niet begrijpend en als een idioot aan te staren.

‘Zou ik misschien even binnen mogen komen?’

Een beeld van zijn rommelige huis drong zich aan hem op en hij stond op het punt om te weigeren. Maar het gebeurde hem niet vaak, of zeg maar gewoon nooit, dat er zomaar een adembenemende vrouw op zijn stoep stond. Was dat geen geluk?

‘Komt u binnen’.

Bovenaan de trap aarzelde hij even.

‘Heeft u een ogenblik?’

Voordat ze kon reageren sloot hij de deur naar de woonkamer achter zich en begon als een gek stripboeken, lego en half opgegeten, beschimmelde afhaalmaaltijden weg te werken. Hij opende de deur en verwachtte half een lege gang te zien. Maar ze stond er nog steeds.

‘Wilt u thee? Neemt u plaats.’ Hij gebaarde naar de bank en liep naar de keuken om water op te zetten. De fluitketel trilde in zijn handen. In ongemakkelijke stilte wachtte hij tot het water kookte en zette daarna een grote mok met daarop de tekst ‘keep calm and make tea’ voor zijn bezoek neer.

‘Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen. Allereerst wil ik zeggen dat wij uw familie dankbaar zijn voor de miljoenen gelukskoekjes die wij dankzij u aan onze klanten hebben kunnen aanbieden’.

De gelukskoekjesschrijver rechtte zijn rug en voelde zijn mondhoeken een beetje omhoog krullen. Was dit hoe trots voelde?

‘Dat gezegd hebbende, moet ik u helaas mededelen dat wij het afgelopen jaar steeds meer klachten hebben gekregen over de teksten in de gelukskoekjes.

Het IOC heeft klanttevredenheid op nummer één staan en kan hier niet meer omheen. Klanten moeten met een goed gevoel het restaurant verlaten.’Ze keek hem ernstig aan.’ De gelukskoekjes zijn niet gelukkig genoeg.’

In de stilte die hierop volgde kreeg hij het zo heet, dat hij naar zijn eigen lichaam keek om te zien of hij niet spontaan in brand was gevlogen, wat met zijn familiegeschiedenis niet geheel ondenkbaar was. Hij durfde geen oogcontact te maken en merkte dat, tot overmaat van ramp, dikke tranen op zijn shirt drupten.

‘Een leven zonder liefde is geen leven maar een bestaan’, was het enige dat hij, na wat wel een eeuwigheid leek, fluisterend uit kon brengen.

Ze had aarzelend zijn handen vastgepakt en gezegd dat ze het begreep. Zo waren ze blijven zitten tot de schemering in viel.

*

De volgende ochtend werd hij wakker op de bank. Verdwaasd keek hij om zich heen. Er was niemand in zijn huis en hij vroeg zich af of hij teveel had gedronken en alles had gedroomd. Maar zijn glas whisky stond nog steeds op dezelfde plek en zijn woonkamer zag er opgeruimd uit. Hij besloot zijn ochtend borrel over te slaan en maakte in plaats daarvan thee die hij dronk uit de mok waar zij uit had gedronken. Misschien lukte het hem nu om gelukkige gelukskoekjes teksten te schrijven en hij nam plaats aan zijn schrijftafel. Er kwam echter niets in hem op en hij werd overvallen door een enorm schuldgevoel bij de gedachte dat hij zeer waarschijnlijk zijn families gelukskoekjesimperium om zeep had geholpen. Hij wilde net zijn hoofd op tafel neerleggen toen de deurbel weer ging.

Wederom zag hij niets door het kijkgaatje en hij deed met bonzend hart de deur open. Leya stond met blosjes op haar wangen voor zijn deur onder een neon roze paraplu.

‘ Goedemiddag. Gisteren heeft het IOC een spoedvergadering gehouden in verband met de gelukskoekjescrisis en hierna is unaniem besloten dat ik aangewezen ben als uw nieuwe gelukskoekjesassistente.’ Ze keek hem verwachtingsvol aan vanonder de paraplu en leek ineens een beetje verlegen.

Hij had geen idee wat het inhield om een gelukskoekjesassistente te hebben maar zijn maag maakte salto’s in het vooruitzicht meer tijd met haar door te brengen dus hield hij de voordeur voor haar open.

‘Ik dacht dat we misschien een wandeling konden maken. Ik hou van het geluid van regendruppels op een paraplu.’

Zonder aan een jas of huissleutels te denken deed hij de voordeur achter zich dicht en nam de paraplu van haar over.

*

In de weken erna maakten ze elke dag een wandeling door de stad. Soms liepen ze langs de grachten, de drukke terrasjes, en aten ze Italiaans ijs. Meestal liepen ze door de parken waar ze op een rood geruit kleed picknickten en spelletjes backgammon deden. Bij zijn voordeur namen ze afscheid waarna hij zich aan zijn schrijftafel installeerde. Hij voelde zich op een vreemde manier lichter en zijn gelukskoekjes teksten begonnen langzaam aan te veranderen.

‘Je bent mooi zoals je bent’, schreef hij, en, ‘Je haar ruikt naar groene appeltjes, ‘Je hebt schattige voetjes’. Klanten lazen hun gelukskoekjes weer met een glimlach, als hadden ze uiteraard niet in de gaten dat de teksten helemaal niet voor hen bedoeld waren.

Na een jaar verkocht hij meer gelukskoekjes dan ooit en had hij genoeg moed bij elkaar geraapt om zijn belangrijkste tekst ooit te schrijven. Tijdens een picknick op hun favoriete plekje in het park opende zij het gelukskoekje en las het briefje waarmee hij haar ten huwelijk vroeg. En zo veranderde ze van zijn gelukskoekjesassistente in zijn vrouw. Niet veel later kregen ze een zoon en ze breidden het gelukskoekjesimperium uit met een aantal winkels in feestartikelen.

Toen hij vele jaren later voor een viskraam uitgleed over een augurk was zijn laatste gedachte voor hij stierf, ‘Het maakt niet uit hoe je sterft als je maar geleefd hebt’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s