Kostbaar

“ Met Marloes”, zeg ik met tegenzin.

“ Goedemiddag, u spreekt met Annemiek van Rabobank Leeuwarden”.

“Oh ja, u had een voicemailbericht achtergelaten. Sorry, ik heb nog geen tijd (ik bedoel eigenlijk zin) gehad om u terug te bellen. Hectische week, verhuizen enzo”.

“Ik bel u inderdaad even naar aanleiding van uw adreswijziging. Heeft u tijd om uw verzekeringen even door te nemen?”

“Ik ben op mijn werk, dus dat is prima.”

“U heeft een inboedelverzekering die u enige jaren geleden heeft afgesloten. Wilt u de dekking hiervan verhogen?”

“Verhogen? Euhm…”

“Mogelijk heeft u in de afgelopen jaren meer waardevolle bezittingen gekregen?”

Ik denk aan het bij elkaar geraapte kringloop/marktplaats zooitje dat mijn inboedel voor moet stellen.

“Waardevol?Euhm…Ik heb boeken.”

“Ik bedoel eigenlijk meer bezittingen zoals sieraden, computer, flatscreens…”

“Mijn sieraden komen van de markt of H&M, mijn laptop is stokoud en de ‘g’ mist van het toetsenbord en ik heb geen televisie. Eigenlijk bezit ik niet zoveel, behalve boeken.”

“Oh, ok….En woont u nog steeds alleen?”

“Nog steeds? Ja, ik verhuis alleen, of nou ja, met mijn twee katten, Louis en Dizzy….             Maar ik heb wel een vriend hoor”.(Te harde zenuwachtige lach)

Ongemakkelijke stilte

“U kunt ook een ‘buiten de deur’ verzekering afsluiten, vervolgt Annemiek, dan is uw tablet of iphone verzekerd als u buiten bent.”

“Ik heb geen tablet of dure telefoon.”

“Een dure fiets misschien?”Annemiek klinkt inmiddels een beetje gefrustreerd en ik probeer uit alle macht maar tevergeefs iets van waarde te bedenken.

“Nee, ook niet, gewoon een zwarte oma fiets.”

“Ok, dan laten we de verzekering ongewijzigd. Heeft u misschien verder nog vragen of onduidelijkheden?”

“Ja, waarom ligt er altijd zo’n ranzig laagje water bovenop je kwark?”

Nog ongemakkelijkere stilte

“Sorry. Nee, ik heb verder geen vragen. Bedankt voor het belletje en een fijne werkdag verder!”

“U ook, mevrouw van der Singel. Veel succes met verhuizen.”

Ik hang op en blijf met mijn telefoon in mijn hand voor me uit zitten staren. Ik kijk naar het gat in mijn afgetrapte gympen waardoor je mijn sok kunt zien en heel even vraag ik me af of ik een enorme, gloednieuwe flatscreen moet kopen op afbetaling of in goud moet gaan investeren.

Mijn oog valt op de foto van mijn neefje Benjamin die oplicht op de achtergrond van mijn mobiel en ik bedenk me dat ik wel degelijk vele kostbaarheden heb, al vallen die dan niet onder mijn inboedelverzekering.

2 Comments

Laat een reactie achter op Marjon Pot (@MarjonPotKleinh) Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s