Bigfoot

”En, hoe gaat het met daten?”

” Ik zit elke avond in mijn uppie onder een flikkerend kaal peertje aan een éénpersoons magnetronmaaltijd met Leonard Cohen als achtergrondmuziek. Dusss…..”

”Echt?”

”Ok, dat is misschien een tikkeltje overgedramatiseerd. Ik heb gewoon een gezellige schemerlamp en de meeste avonden kook ik zowaar voor mezelf.  Maar overdrijven is ook een vak zei mijn vader vroeger altijd.”

”Maar voel je je dan nooit alleen?”

”Meestal is het heel vermakelijk in mijn hoofd en ik verveel me nooit, maar soms vraag ik me inderdaad wel eens af waarom zelfs Hitler een relatie had en in India de mussen met elkaar in het huwelijk treden, terwijl het voor mij maar nooit lijkt te lukken in de liefde. Dan voel ik me wel eens een beetje een kneus ja, om eerlijk te zijn.”

”Ik snap het ook niet, je bent zo’n leuk mens. Misschien stel je gewoon te hoge eisen?”

”Tja, dat zou kunnen. Ik heb volgens mij bijna alle mannen op tinder al weg geswiped.”

”Wat voor mannen veeg je zoal weg dan?”

”Hmm, even denken. Mannen met enorme vissen, of die doen alsof ze de tour de France fietsen. Mannen die zelfs in bed hun zonnebril op lijken te houden, mannen die té naakt zijn. Belachelijk knappe mannen, of misselijkmakend onaantrekkelijke mannen. Mannen met foto’s van hun (ex)vriendin. Per ongelukjes. Oh, en mannen met zo’n schakelketting om.”

”Ok, nou dat klinkt nog helemaal niet zo veeleisend. Behalve misschien die ketting, die kan natuurlijk gewoon af. En voor wat voor man zou je dan wel vallen?”

”Tinder is eigenlijk ook veel te plat voor een verstokte romanticus zoals ik. Eigenlijk ben ik op zoek naar Bigfoot. Een mythisch wezen dat alleen bestaat in films en fabels. Een kruising tussen Jamie Dornan, Johnny Depp uit Don Juan en Brandon Boyd…     We ontmoeten elkaar terwijl we in de boekwinkel allebei naar hetzelfde boek grijpen, onze vingers raken elkaar en het voelt alsof er elektriciteit door ons heen gaat. Hij maakt een gevatte opmerking waaruit gelijk blijkt dat hij intelligent is en over humor beschikt, én is assertief en vraagt of ik iets met hem wil drinken, waarna we in een Frans aandoend cafeetje doordringend in elkaars ogen staren, alwaar hij uiteraard vertelt dat hij hersenchirurg is, en in zijn vrije tijd graag aan (met ontbloot bovenlijf) beeldhouwen doet.”

”Zulke perfecte mannen bestaan niet, en bovendien, zou je dat echt willen?”

”Nee, je hebt gelijk, dat klinkt als een slechte romantische chick flick. En ik zou mijzelf in vergelijking dan de hele tijd een enorme loser voelen. Eigenlijk zou ik heel blij worden van een gewone leuke man.”

”Nou, dat kan toch niet onmogelijk zijn?”

”Dat zou je denken inderdaad. Maar in mijn geval….Ik trek nou eenmaal een bepaald soort mannen aan. De kalende vijfenveertig jarige buschauffeur, de psychiatrisch patiënt, de flierefluitende muzikant/kunstenaar met bindingsangst, mannen die een luier willen dragen die ik dan moet verschonen. Je kent het wel.”

”Jeetje, ik ben ineens heel blij met de saaie lul die al jaren thuis naast mij op de bank zit.”

”Dat moet je ook zijn. De kans dat je iemand vindt die jij leuk vindt, en die op zijn beurt, jou met al je neuroses en gekke gewoonten ook niet uitkotst is eigenlijk miniem. Voor mij is het inmiddels waarschijnlijk al te laat. Ik ben al te lang alleen en zou op dit punt zoveel aanpassingsproblemen hebben in een relatie dat het gedoemd is om te mislukken. Ik bedoel, ik slaap als een zeester met ADHD, daar kan je toch niet iemand naast leggen? Dat is zielig.”

”Daar wen je vast wel weer aan.”

”En wanneer kan ik dan nog ongestoord in mijn pyjama in de woonkamer dansen op foute muziek die ik stiekem leuk vind. Of rare gesprekken met mijn katten voeren in gebrekkig Fries. Of poepen met de wc deur open.”

”Wij poepen ook met de wc deur open.”

”Gatverdamme.”

”Maar ik snap wel wat je bedoelt. Je hoeft nu met niemand rekening te houden en kan doen waar je zelf zin in hebt. Het is natuurlijk ook best eng als je je patronen misschien wel moet doorbreken en vaste gewoontes los moet laten.”

”Precies. Ik heb een goede relatie met mezelf, en ik begrijp mezelf tenminste. Meestal. Over het algemeen. Zo nu en dan. We’ve got a good thing going! Dat geef ik niet zomaar op voor de eerste willekeurige dude die langs komt.”

”Dat lijkt me een prima standpunt. Misschien moet je ook helemaal niet zoeken naar de liefde. Dan is de kans veel groter dat je het vindt.”

”Ja, dat zeggen mensen inderdaad altijd, maar dat is natuurlijk bullshit. Tenzij er ineens een goddelijke, vrijgezelle inbreker in mijn huis staat, zie ik namelijk vrij weinig gebeuren als je niet zelf ook je ogen openhoudt en er voor open staat.”

”Misschien sta je er dan onbewust toch niet helemaal voor open, of ben je blind voor toenaderingspogingen van mannen.”

”Welke toenaderingspogingen?”

‘Ja, precies, dat dus.”

”Hmm, ok, point taken. Misschien word het tijd dat ik mijn figuurlijke hutje in het bos, waar ik heb zitten wachten met een fototoestel en een vangnet tot mijn Bigfoot langs zou komen, verlaat en me in de echte wereld ga begeven.”

”Mooi gezegd.”

”Maar ik kan mijn hoop op Biggie niet helemaal opgeven. Dat ben ik mijzelf, als dromer, nou eenmaal verschuldigd. En ik troost mezelf met de gedachte dat bijna alle grote schrijvers hun leven in eenzaamheid sleten. Wie weet, misschien levert het me, net als Hemingway, ooit nog eens de Nobelprijs voor de Literatuur op.”

”’Schoot hij zichzelf niet door zijn hoofd met een jachtgeweer?”

”……Euh, ja. Meer koffie?”

2 Comments

Laat een reactie achter op Boukje Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s