Hersendiarree

Voor mijn verjaardag trakteert mijn zus mij op een dagje naar de sauna. Een middag lekker bijkletsen, afvalstoffen uitzweten, lekker eten, baden in luxe en natuurlijk, ontspannen. Van te voren ontdoe ik mij ‘vakkundig’ van mijn wintervachtje, waarbij ik in mijn enthousiasme mijn achillespees bijna doormidden scheer. Pleisters zijn natuurlijk in de chaos die mijn badkamer heet nergens te bekennen, maar gelukkig heb ik de parafernalia van mijn zeer recente rook verleden minder goed weggewerkt als gedacht en ik probeer het bloeden te stoppen met rizla vloei (rood), en hoop dat ik straks geen bloedspoor achter zal laten in het zwembad.

Ik heb mijn smoezelige, inmiddels gebroken witte, badjas met brandgaten van vele nachtelijke sigaretten, het enige badlaken dat ik bezit, knaloranje, en de badslippers die vijf maten te groot zijn in een tas gepropt en ben helemaal klaar voor een verwendagje.

In de sauna aangekomen worden we vriendelijk begroet en de eucalyptus en hammam geuren wasemen ons al tegemoet. Ik voel me nu al schoner dan net en ik sta nog maar op de drempel. Van de knappe dame (volgens mij mag je niet lelijk zijn als je in de wellness wereld werkt) achter de balie, krijgen we onze kluisnummers en we plannen ook nog een massage in. We lopen langs het sereen klaterende fonteintje de trap op naar de kleedruimtes en zoeken onze kluisjes op.

Ik wurm mij vlug en ineens onhandig uit mijn kleren, schiet snel in mijn badjas en stouw mijn spullen in het iets te kleine kluisje. Het duurt altijd even voor ik geacclimatiseerd ben en ongegeneerd in mijn blote kont rondloop, en ik heb ook altijd het gevoel alsof ik iets vergeet. Ik heb immers geen plaats voor mijn telefoon en dat voelt misschien nog wel naakter dan het gebrek aan kleding.

Na een korte douche stappen we onze eerste sauna binnen. Het betreft een panorama sauna, wat zoveel betekent als een groot raam met uitzicht op een mooie tuin waar naakte mensen zich door de sneeuw van de ene naar de andere sauna spoeden. Borsten en piemels in alle vormen en maten passeren de revue.

giphy1

De één heeft putjes, de ander streepjes, buiken lubberen, billen drillen en botten steken uit. Haar, geen haar, patronen, moedervlekken, rimpels en littekens. Hier geen Photoshop of make-up om te verbloemen hoe een gewoon mens eruit ziet, en ik stoor me ineens een stuk minder aan mijn gevulde bilpartij en het vetlaagje op mijn buik, dat daar maar hardnekkig blijft zitten.

De sauna zit vol met vrouwen en het is net alsof ik mij in een extra verwarmd kippenhok bevind, er wordt naar hartenlust gekakeld. Ik sluit mijn ogen en probeer mijn geest leeg te maken. Tijd om te ontspannen. Maar ik merk al gauw dat het gekakel in mijn hoofd nog luidruchtiger is dan dat van de vrouwen naast mij. Hoe harder ik probeer om nergens aan te denken, hoe sneller de gedachten over elkaar heel tuimelen.

“Heb ik nog wel toiletpapier in huis? Hoeveel geld staat er eigenlijk nog op mijn rekening? Als buitenaardse wezens ons op dit moment zouden bestuderen wat zouden ze dan van deze naakte, op een hoopje zittende, zwetende aardbewoners denken? Wat zijn mensen toch ook rare wezens. Die vrouw links in de hoek komt mij bekend voor, is zij niet een oud collega? Lastig te herkennen zonder kleren. Heb ik het gehakt wel uit de vriezer gehaald? Wat als ik nou nooit een leuke baan vind, waarom heet schaamhaar eigenlijk schaamhaar?”.

Het zweet stroomt in hetzelfde moordende tempo als mijn gedachten, en voor ik het weet gaan we de winterse kou alweer in om af te koelen.

Ok, nieuwe ronde, nieuwe kansen. We besluiten een opgieting bij te wonen en we voegen ons bij de groep mensen die hier al voor in de rij staan. De saunameester (waar helaas niet dezelfde aantrekkelijkheidsstandaard voor geldt als bij de vrouwelijke wellness medewerkers) opent de deuren, en men verdringt zich om zo snel mogelijk een plekje te vinden.

giphy

Met een ongeïnteresseerde houding en een blik alsof hij de zwaarste baan ter wereld heeft giet de saunameester een geurtje op het vuur en begint halfhartig met een vlag te wapperen. De gevoelstemperatuur gaat omhoog en er wordt inderdaad een geur door de sauna verspreidt al wordt deze overstemt door de muffige zweetlucht die van de saunameester zelf af lijkt te dampen.

Maar goed, ik sluit mijn ogen en geniet van de hitte. De riekende man wappert nu met een handdoek. Net wanneer ik bijna in een gedachteloze, meditatieve toestand weg lijk te glijden, zwiept de onoplettende knaap de punt van de handdoek snoeihard tegen mijn hoofd. Een hoorbare ‘pets’ doorbreekt de stilte.

Mijn zus die een melige grijns niet kan onderdrukken fluistert in mijn oor.

“Sloeg hij jou nu net met zijn handdoek?”

Ik beantwoord haar grijns met een onnozele glimlach en knik bevestigend. Het kalme gevoel heeft inmiddels plaatsgemaakt voor alertheid en de rest van de opgieting duiken we, allebei giechelend, angstig in elkaar wanneer de saunameester verschillende voorwerpen bij ons langs zwaait. De ontspanning is nog ver te zoeken.

Maar na een heerlijke lunch (twee kroketten op brood, want ik zweet die calorieën er vandaag wel weer af, heus) staat de massage op het programma, dus nu gaat het vast wel lukken. De, wederom fris ogende, jongedame geeft mij een handbotjes brekende handshake die hopelijk geen voorbode is van een pijnlijke massage marteling, en ik ga, enigszins op mijn hoede, met mijn gezicht naar beneden op de massage tafel liggen.

Het massagemeisje gaat aan de slag en ze weet duidelijk wat ze aan het doen is, maar het lukt mij maar niet om me er aan over te geven omdat ik letterlijk bang ben om de kroketten, die inmiddels vrij zwaar op mijn maag liggen, over te geven, of een enorme boer te laten. Dit gevoel zakt gelukkig vrij snel weer weg maar zodra mijn lichaam geen probleem meer is neemt mijn brein gelijk weer alle ruimte in en ik realiseer me dat ik me nu afvraag wat het massagemeisje ondertussen allemaal aan het denken is en of ze haar werk, waarbij ze elke dag naakte mensen aan moet raken, soms ook vreemd of ongemakkelijk vind. Daarna schakelt mijn hoofd weer moeiteloos over op de grote levensvragen, zoals waar mijn leven naar toe gaat, waardoor ik ineens waarheen, waarvoor, van Mieke Telkamp in mijn hoofd heb, wat dus vervolgens de soundtrack is bij mijn massage.

De rest van het wellness dagje verloopt ongeveer op dezelfde wijze en al gauw staan mijn zus en ik alweer voor onze kluisjes, waar we ons met tegenzin in onze kleding hijsen. We rekenen af, stappen in de auto en gaan huiswaarts. Terwijl de lichten van de straatlantaarns voorbij flitsen en de lampen van de auto de sneeuwvlokken verlichten die ons als een meteorieten regen tegemoet vliegen, valt de ontspanning plotseling over mij heen als een warme deken en ik zak wat dieper weg in mijn stoel. Soms is het stoppen van de zoektocht de beste manier om te vinden wat je zoekt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s