Peter Pan syndroom

Vandaag stond ik op het punt om, via groupon, kaartjes te kopen voor een springkussen paradijs. Op het laatste moment kwam ik er, tot mijn grote teleurstelling, achter dat het alleen voor kinderen was. Ik lees boeken zoals De grijze jager en Harry Potter, speel graag met lego en heb as we speak een onderbroek aan met een afbeelding van Garfield erop (de kat, niet de president).

Hoewel ik bijna 32 ben verwijs ik nog steeds naar mijzelf als ‘meisje’. Op een of andere manier vind ik dat je pas een vrouw bent als je nieuw leven door je geboortekanaal hebt geperst (en een man bent als je daar als een hulpeloze idioot naast hebt gestaan).

Ik voel mij soms een beetje verloren in ‘de grote mensenwereld’. Misschien heeft dat iets met mijn geringe lengte te maken. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Peter Pan vroeger een van mijn favoriete boeken was. Het idee eeuwig jong te blijven en al je volwassen verantwoordelijkheden te ontlopen sprak mij toen kennelijk ook al aan.

Al lijk ik voor de buitenwereld misschien (of misschien niet) een zelfstandige stabiele volwassene, in mijn hoofd ben ik nog steeds de kleuter die het niet kan laten om in die net bij elkaar geharkte hoop bladeren te springen of de puber die tijdens een begrafenis of belangrijke vergadering de neiging heeft om een hysterische lachbui te krijgen. Terwijl de trouw en geboortekaartjes steeds vaker in mijn brievenbus vallen, ben ik een tweeëndertig jarige werkloze, relatieloze en over een aantal maanden wellicht dakloze, infantiele dagdromer die geen idee heeft wat het plan is.

giphy

Ik verwonder mij er soms over hoe mensen het voor elkaar krijgen om veertig uur per week te werken, kinderen op te voeden, met vrienden af te spreken en ook nog tijd en energie hebben om hun huis zo schoon te houden dat je van de vloer kunt eten, terwijl ik in mijn pyjama en met een wilde haardos met de groene container achter de vuilniswagen aan moet rennen omdat ik de avond ervoor te lui was om hem bij de weg te zetten of het weer eens vergeten was.

De definitie van het woord volwassen is, het bereiken van een leeftijd waarop men geestelijk en lichamelijk volgroeid is en onafhankelijk kan leven. Juridisch gezien is dit op je 18e maar wanneer ben je nou echt geestelijk volgroeid en volledig onafhankelijk, if ever?

Ik dacht laatst eventjes dat het zover was, toen ik ineens ‘uit fietsen’ ging. Niet met een specifieke bestemming of om te sporten, maar gewoon voor de lol. Ik schrok me dood en heb daarna mijn fiets niet meer aangeraakt, behalve om er mee naar het station te gaan, zoals het hoort. Ik vind volwassen zijn namelijk best wel angstaanjagend en vooral ook erg saai. Wie vindt het nu leuk om belastingaangifte te doen, en ik wil mij helemaal niet bezighouden met gemeentelijke heffingen, uitstrijkjes of de politiek. Veel liever lees ik Ronja de Roversdochter voor de honderdste keer, teken ik gezichtjes op mandarijnen voor ik ze opeet en verdwijn ik gewoon in mijn eigen fantasiewereld.

Een teken van volwassenheid is zelfacceptatie. Ik heb besloten te accepteren dat ik misschien wel nooit volwassen zal worden. Misschien betekent dat dat het toch nog eens zal gaan gebeuren. Maar voor het zover is,

Wie gaat er mee naar het springkussen paradijs?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s