Gewoon even doorzetten

Vannacht droomde ik dat ik de liefde bedreef met een man die verkleed was als een sigaret en tijdens het ontbijt heb ik ernstig overwogen om mijn kat te wurgen omdat hij mij te lang aankeek terwijl ik met lange tanden mijn cornflakes weg probeerde te werken, oftewel ik ben gestopt met roken.

Op dit moment weet ik even niet meer wat mijn reden hiervoor precies was maar kennelijk vond ik dat het na ongeveer zeventien jaar genoeg was geweest, en het zal ongetwijfeld iets te maken hebben gehad met een visioen van mijzelf, rochelend achter een rollator met daarop een zuurstoffles en, heel koppig, een sjekkie in mijn mondhoek.

Ik herinner mij mijn eerste sigaret nog als de dag van gisteren. Nieuwsgierigheid en een puberale drang om alles te proberen, hadden mij op het balkon van mijn ouders, die uiteraard niet thuis waren, doen belanden, waar ik met trillende vingers verscheidene pogingen moest doen om een lucifer af te strijken om daarmee de peuk aan te steken.

De eerste hijs deed mijn longen branden, mijn ogen tranen en ik schrok omdat ik beneden een deur dicht hoorde slaan, verslikte me in de rook wat een krampachtig, half gesmoorde hoestbui tot gevolg had. Nadat ik mij ervan had verzekerd dat er niemand was die mij kon betrappen nam ik voorzichtig een tweede hijs. Dat ging al een stuk beter maar ik was nog steeds niet bijzonder onder de indruk van deze eerste ervaring.

‘Gewoon even doorzetten’, zegt mijn moeder altijd, dus binnen een paar weken was ik op school een vaste bezoeker van de rokershoek. Hoewel mijn ouders beiden rookten wilden ze liever niet dat ik deze zeer aangename hobby ook zou gaan beoefenen, dus hield ik mijn nieuw gevonden liefde geheim. Dat ik uiteindelijk toch moest bekennen dat ik was gezwicht voor de verleiding kwam doordat ik mijn been brak en tijdelijk mijn bewegingsvrijheid kwijt raakte. Na een pijnlijke, wanhopige en denigrerende speurtocht door mijn ouderlijk huis, op zoek naar rookwaar, waarbij ik mij achterstevoren op mijn bips moest voortslepen, besloot ik open kaart te spelen. Mijn ouders waren niet boos, maar teleurgesteld, wat natuurlijk nog vele malen erger is.

De eerste sigaret in het bijzijn van mijn ouders kan ik me ook nog levendig voor de geest halen. Met het schaamrood op de kaken doen alsof je heel onverschillig en nonchalant bent terwijl je eigenlijk het gevoel hebt alsof je zojuist midden op de eettafel een keutel hebt uitgekakt.

Maar goed, gewoon even doorzetten, en al gauw was mijn sigaretje mijn trouwe metgezel die mij bedaarde als ik woedend inhaleerde, mij troostte bij liefdesverdriet en ik tussen het snikken en snotteren verdrietige hijsjes nam, mij beloonde als ik eindelijk die enorme afwas had weggewerkt/die creatieve ingeving had/voer hier een andere onzinnige reden in, en die mij langzaam maar zeker vermoordde op deze en alle andere gedachteloze en in rookwolken gesluierde momenten.

Er is volgens mij nooit een goede timing om te stoppen met roken maar werkloos zijn maakt het niet makkelijker. Het voelt alsof ik een goede vriend verloren ben, of een stukje van mijzelf en ik loop als een gekooide tijger door mijn huis heen en weer. Continu die gedachte, ‘zo, en nu een peukje’, gevolgd door het tergende besef dat ik nu een niet-roker ben. Hoe kan het leven ooit nog leuk zijn zonder mijn sigaretje?

Ik vreet hele zakken wortels leeg als vervangende orale fixatie, bijt mijn nagels en ontdooi mijn diepvries ter afleiding (en dan is het ernstig) maar het is onbevredigend. Ik begeef me nog minder onder de mensen dan gewoonlijk, uit angst dat ik in een onbewaakt moment een moord bega omdat het fossiel voor mij in de rij in de supermarkt zijn boodschappen niet snel genoeg op de lopende band legt.

Natuurlijk zijn er ook voordelen. Ik ruik nu beter dat ik de kattenbak moet verschonen en proef dat de ham al te lang in de koelkast ligt. Om mezelf te helpen heb ik een ‘stoppen met roken’-app gedownload, waarin ik mijn voortgang kan bijhouden en de effecten van het niet-roken kan zien. Over vijftien jaar heb ik de schade hersteld die mijn ‘goede vriend’ in al die jaren heeft veroorzaakt. Gewoon even doorzetten.

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s