Verjaardagsstress

Vandaag ben ik voor de tweeëndertigste keer jarig en ik zou deze dag het liefste op een onbewoond eiland willen doorbrengen. Ik ben namelijk niet zo goed in jarig zijn, en vind het een ingewikkelde sociale situatie.
Ten eerste word je er aan herinnert dat je alweer een jaar ouder bent geworden. Al viel dat dit jaar ontzettend mee. Ik dacht namelijk het grootste gedeelte van dit jaar dat ik al tweeëndertig was, maar ik blijk het nu pas te worden. Als de leeftijdsdementie begint wordt men echt oud.
Ten tweede sta je voor een heleboel dillema’s. Ga ik mijn verjaardag vieren? (met een moeder als de mijne kom je daar niet onderuit dus die beslissing wordt meestal voor mij gemaakt), Wie nodig ik dan uit? Meng ik familie en vrienden? Passen die mensen allemaal bij elkaar? Wordt het een oer Hollands partijtje waarbij we in een kringetje zitten en er blokjes kaas en plakjes worst op tafel staan, of geef ik een groot feest waarbij de muziek zo hard staat dat je tegen elkaar moet schreeuwen en de drank rijkelijk vloeit? Allemaal zaken waar ik dagenlang over kan piekeren.
Als ik dan de knoop heb door gehakt en besluit het ‘heugelijke’ feit te vieren begint de ellende eigenlijk pas echt. Met als eerste natuurlijk het in ontvangst nemen van cadeaus. Ik word daar altijd vreselijk ongemakkelijk van. Want ongeacht het cadeau, mijn reactie komt er altijd een beetje bescheten uit. Je wilt natuurlijk niet dat iemand denkt dat je het presentje niet leuk vindt, dus een beetje enthousiasme is verplicht. Maar hoe enthousiast moet je worden van geurkaarsjes en warme sokken? Ik vind het lastig om daar de goede gradatie in te vinden waardoor mijn reactie altijd lijkt op die van een slechte actrice in een Nederlandse B-film.
Als die sociale marteling voorbij is begint het grote heen en weer lopen. Want hoewel je zou verwachten dat je als jarige op je wenken wordt bedient, is het juist gebruikelijk dat jij er voor zorgt dat iedereen van alles voorzien is. Het voeren van een diepzinnig gesprek met een van je gasten is er dan ook niet bij, want je moet om de haverklap glazen bijvullen, in de keuken staan om hapjes te maken en chips in bakjes te doen, wat als gevolg heeft dat, als je even een momentje hebt om te zitten, iedereen al met elkaar in gesprek is waardoor je er als een soort toeschouwer bij zit. Een goed moment om iedereen te observeren en je paniekerig af te vragen of iedereen het wel naar zijn zin heeft, want op een of andere manier is dat jouw verantwoordelijkheid.
Met weemoed denk ik terug aan mijn kinderfeestjes, waar ik zelf niks voor hoefde te regelen en iedereen content was met koekhappen, zaklopen of gewoon als een idioot achter elkaar aanrennen tot de ramen beslagen waren, zwemkleding meenemen en je wordt weer thuisgebracht. Zo simpel. Of de feestjes die ik als puber gaf, in het huis van mijn ouders, zonder ouderlijk toezicht uiteraard, waarbij er altijd wel iemand over zijn nek ging, de vloer plakte van de omgevallen biertjes en de muziek zo hard stond dat ik niet kon horen dat de buren belden om te klagen.
Soms fantaseer ik dat iemand een surprise party voor mij heeft georganiseerd, zodat ik mijn verjaardag kan vieren zonder alle bijbehorende hoofdbrekens. Maar ik vraag mij dan tegelijkertijd af hoe leuk ik het zou vinden als ik onverwachts door een man of dertig wordt toegeschreeuwd. Ik geloof dat ik dan wel klaar ben voor een adult diaper.
Dus mocht je mij volgend jaar willen verblijden met een geschenk? Een retourtje Rottumerplaat op 8 december alstublieft.

1 Comment

  1. Ha ha ha, wat waren de verjaardagen vroeger dan eenvoudig……ik vier ze niet meer, maar ik ben ook geen 32 geworden 😆

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s