Getting Old

Deze week moest ik naar de tandarts. Niks ernstigs, gewoon de jaarlijkse, of in mijn geval anderhalf jaarlijkse omdat ik het zo lang uitgesteld had, controle. Maar dat is voor mij al voldoende voor een zweterige bilnaad.
Thuis sta ik vlak voor mijn afspraak mijn tanden een eeuwigheid zorgvuldig te poetsen, alsof ik daarmee alle keren dat ik te lui, te dronken of te depressief was om tijd aan gebitsreiniging te besteden in kan halen, en de schade zo kan beperken.

In de wachtkamer blader ik nerveus door een oude donald duck totdat ik geroepen word door de assistente en ik schoorvoetend achter haar aan loop naar de behandelruimte. Ik weet dat ik eigenlijk niet mag klagen. Op een enkel gaatje na heb ik nog nooit echt iets gehad en ik heb zelfs al mijn verstandkiezen nog zonder klachten ergens achter in mijn mond zitten. Bovendien mag ik blij zijn dat ik in 2014 naar de tandarts moet en niet in de middeleeuwen naar de chirurgijn die midden op een dorpsplein zonder verdoving mijn tanden uit mijn kaak wrikt.

Maar goed, het moge duidelijk zijn, naar de tandarts gaan is verre van mijn favoriete bezigheid. Ik voel me altijd heel hulpeloos in die grote tandartsstoel (die overigens erg comfortabel zou zijn als je er niet in gemarteld zou worden, bijvoorbeeld als t.v. stoel, al zou dat wel je halve woonkamer innemen)
En hoewel mijn tandarts, Floris, vast een hele toffe peer is, heb ik in de twintig minuten dat hij, met zijn halve gezicht verscholen achter zijn mondkapje, boven mij hangt een gruwelijke hekel aan hem. Ik doe met grote tegenzin mijn mond zo ver mogelijk open en Floris begint enthousiast te schrapen met zijn gemene haakje en slijm te zuigen met zijn slijm-opzuig-dingetje.

“En, nog op vakantie geweest dit jaar?”. Tandartsen hebben vaak de irritante gewoonte vragen te stellen terwijl ze in je mond aan het wroeten zijn, waardoor je antwoord klinkt als dat van een baby die net geluiden heeft leren produceren. “Aaa Uu Ee Ië, weet ik moet moeite uit te brengen en terwijl ik denk dat hij dat onmogelijk kan hebben begrepen zegt Floris, “Ah, Tunesië, mooi om te snorkelen! Kennelijk is dit onverstaanbare dialect voor tandartsen inmiddels een tweede taal geworden.

Terwijl Floris verder wrikt, slurpt en schraapt en ik mij met zweterige handen aan de stoel vastklamp, vertelt hij dat het er prima uit ziet, maar dat ik, en dan spreekt hij drie afschuwelijke woorden, OP MIJN LEEFTIJD wel moet gaan flossen. “Op mijn leeftijd? “
Ik voel me ineens ontzettend middelbaar en heb plots een levendig visioen van mijzelf in een felgekleurd tweedelig trainingspak op een fiets met een geplastificeerde landkaart voorop. Terwijl ik dit angstaanjagende beeld van mijn netvlies probeer te wissen laat de tandartsassistente, in wiens ogen het helemaal geen lente is, mij een superklein borsteltje zien dat ze zonder genade mijn tandvlees in ramt en heen en weer begint te bewegen tussen mijn tanden. De tranen springen in mijn ogen en ik realiseer me dat ik dit nu elke avond moet doen.

Mijn langzaam aftakelende lijf zal steeds meer onderhoud nodig hebben, als een oldtimer die door de APK moet. Ik kan het verstrijken van de tijd meten aan de grootte van mijn toilettas. Vroeger had ik niet eens een toilettas maar nam ik alleen een tandenborstel mee, of zelfs dat niet. Inmiddels is het een enorm zwart gevaarte dat gevuld is met crèmepjes en zalfjes tegen rimpels, lenzenvloeistof en allerlei pilletjes, poedertjes en sprays en nu komen daar deze verdomde flosborsteltjes nog bij.

Gebukt onder het besef van mijn eigen sterfelijkheid loop ik de praktijk uit. Na dit akelige tandartsbezoek snak ik naar een shot nicotine en dus ga ik nog even langs het sigarenwinkeltje. De winkelmedewerker pakt mijn rookwaar maar aarzelt om het mij te overhandigen. Ze vraagt of ik een identiteitsbewijs kan laten zien. Bijna wil ik om de toonbank heen lopen om haar een dikke knuffel te geven, maar in plaats daarvan laat ik haar glimlachend met mijn pijnlijke gebit mijn rijbewijs zien.

De onvermijdelijke verwelking van mijn lijf heeft kennelijk de buitenkant nog niet aangetast. Fluitend voeg ik thuis de flosborsteltjes, die trouwens belachelijk duur zijn, toe aan mijn groeiende verzameling toiletartikelen. Het kost misschien iets meer moeite, maar ik kom nog makkelijk door de APK.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s